ما برای زندگی ابدی ساخته شدهایم
کیست که نخواهد زندگی طولانی و شاد داشته باشد؟ فکرش را بکنید اگر میتوانستیم در سلامت کامل و با شادی تا ابد زندگی کنیم! میتوانستیم با عزیزانمان وقت بیشتری بگذرانیم، دنیا را بگردیم، مهارتهای جدید کسب کنیم، در دانش و فهم رشد کنیم و در حد کمال به کاری رضایتبخش بپردازیم که به آن علاقه داریم.
آیا چنین تمایلی غیرطبیعی است؟ به هیچ وجه! خدا در کلامش گفته است که او این تمایل را در وجود ما نهاده است. (جامعه ۳:۱۱) همچنین در این کتاب آمده است: «خدا محبت است.» (۱یوحنا ۴:۸) چطور ممکن است خدایی پرمهر ما را بیافریند و میل به زندگی ابدی را در ما بگذارد، اما رسیدن به آن را غیرممکن سازد؟
مرگ به زندگی پایان میدهد، واضح است که دوست ما نیست، بلکه همان طور که کتاب مقدّس میگوید «دشمن» ماست. (۱قُرِنتیان ۱۵:۲۶) برخی زودتر و برخی دیرتر با آن مواجه میشوند. مرگ رویدادی قطعی است! حتی تصوّر مرگ برای برخی ناخوشایند و هراسآورست. آیا روزی بر این دشمن چیره میشویم؟ آیا اصلاً غلبه بر آن امکانپذیرست؟
نشانههایی از امید
شاید تعجب کنید، اما به هیچ وجه قصد خدا این نبود که انسان بمیرد؟ در کتاب پیدایش میخوانیم که قصد خدا این بود که انسان تا ابد بر زمین زندگی کند. یَهُوَه خدا * با دقت و مهربانی زمین را برای سکونت بشر مهیا کرد. سپس اولین انسان، آدم را آفرید و او را در باغ عدن، بهشتی زیبا بر زمین قرار داد. خدا خلقت خود را نظاره کرد و همه در نظرش بسیار خوب و زیبا بود.—پیدایش ۱:۲۶، ۳۱.
آفرینش آدم، کامل و بینقص بود. (تَثنیه ۳۲:۴) حوّا، همسر آدم نیز ذهن و جسمی کامل داشت. یَهُوَه خدا به آنان گفت: «بارور و کثیر شوید و زمین را پر سازید و بر آن تسلط یابید. بر ماهیان دریا و بر پرندگان آسمان و بر هر جانداری که بر زمین حرکت میکند، فرمان برانید.»—پیدایش ۱:۲۸.
زمان لازم بود تا آدم و حوّا زمین را از فرزندانشان پر کنند. حوّا باید فرزندانی به دنیا میآورد و فرزندان او نیز فرزندایی به دنیا میآوردند تا زمانی که زمین مطابق خواست یَهُوَه خدا از سکنه پر میشد. (اِشَعْیا ۴۵:۱۸) آیا منطقی است که خدا از آدم و حوّا بخواهد با فرزندان خود زمین را پر کنند اما خود نباشند که نتیجهٔ آن را ببیند؟
همین طور خدا از آنان خواست که بر حیوانات تسلّط یابند. وظیفهٔ نامگذاری حیوانات به آدم داده شد و این نیاز به زمان داشت. (پیدایش ۲:۱۹) اما برای این که آدم آنان تسلّط یابد و آنان را مطیع خود سازد نیاز بود که آنان را خوب بشناسد و یاد بگیرد که چطور از آنها نگهداری و مراقبت کند. برای این کار نیاز به زمان بسیار طولانی بود.
فرمان خدا برای پر کردن زمین و تسلّط بر حیوانات حاکی از این امر است که اولین زوج بشری برای زندگیای بسیار طولانی آفریده شده بودند. در واقع، آدم عمر طولانی هم داشت.
قصد خدا این است که بشر تا ابد در بهشتی روی زمین زندگی کند
آنان زندگی طولانی داشتند
آدم ۹۳۰ سال
مَتوشالَح ۹۶۹ سال
نوح ۹۵۰ سال
مردم امروز ۷۰ تا ۸۰ سال
کتاب مقدّس نشان میدهد که زمانی انسانها عمری بسیار طولانیتر از مردم امروز داشتند، میگوید: «روزهای زندگی آدم به تمامی، نهصد و سی سال بود.» همین طور به عمر شش مرد دیگر شِیث، اَنوش، قَینان، یارِد، مَتوشالَح و نوح اشاره میکند که هر کدام بیش از ۹۰۰ سال عمر کردند. تمامی این افراد پیش از توفان نوح زندگی میکردند. نوح در زمان توفان ۶۰۰ سال داشت. (پیدایش ۵:۵-۲۷؛ ۷:۶؛ ۹:۲۹) چرا انسانها در آن زمان چنین عمر طولانیای داشتند؟
تمامی این مردان نزدیکتر به زمانی زندگی میکردند که انسان کامل بود. به احتمال قوی دلیل اصلی عمر طولانی آنان همین است. اما کامل بودن چه ارتباطی با عمر طولانی دارد؟ چگونه میتوان بر مرگ چیره شد؟ برای پاسخ به این پرسشها ابتدا باید بدانیم چرا پیر میشویم و میمیریم.
^ بند 6 یَهُوَه نام خاص خداست که در کتاب مقدّس آمده است.