مرگ، حقیقتی تلخ
تصوّر کنید فیلمی کوتاه از زندگی هنرمندی معروف را میبینید، کسی که آثارش تحسینبرانگیز و فوقالعاده است؛ مثلاً یک نوازندهٔ معروف. در این فیلم صحنههایی از دوران کودکی او را میبینید، فراگیری موسیقی و تمرینهای سخت و پیدر پی او، این که چگونه به کنسرتها راه یافت و برای اجرا به سفرهای دور و نزدیک رفت و به شهرت جهانی رسید. تصاویری از دوران طلایی زندگیاش به نمایش گذاشته میشود و در پایان، میمیرد.
این غیرواقعی نیست. این فیلم، گوشهای از داستان زندگی انسانیست که مرده است. در واقع چه موسیقیدان، چه دانشمند، چه ورزشکار یا هر شخص دیگر داستان، همین داستان است. شاید او موفقیتها و دستآوردهای فراوانی داشته و همین ما را به فکر میبرد که اگر با پیری و مرگ، این حقیقت تلخ زندگی روبرو نمیشد، چه موفقیتهایی میداشت؟
هر چند تلخ و غمانگیز، این عاقبت همهٔ ماست. (جامعه ۹:۵) در واقع هر که باشیم و هر چقدر هم تلاش کنیم، از پیری و مرگ گریزی نیست. حتی ممکن است در اثر حادثه یا بیماریای ناگهانی زندگیمان به پایان رسد. همان طور که کتاب مقدّس میگوید، ما همچون مِهی هستیم که «مدتی کوتاه پدیدار میشود و سپس ناپدید میگردد.»—یعقوب ۴:۱۴.
برای برخی زندگی بیثبات و بیمفهوم است و میگویند: «بیایید بخوریم و بیاشامیم؛ زیرا فردا خواهیم مرد.» (۱قُرِنتیان ۱۵:۳۲) آیا قبول دارید پیش گرفتن این شیوهٔ زندگی به این معنی است که ممکن است هر روز زندگی به پایان رسد و هیچ امیدی نیست؟ دیر یا زود، بهخصوص وقتی با مصیبتی سخت روبرو میشوید از خود میپرسید، ‹آیا زندگی همین است؟› پاسخ در کجاست؟
امروزه بسیاری به علم روی میآورند. پیشرفتهای علمی و پزشکی عمر انسان را افزایش داده است. برخی در جستجوی عمر طولانی تحقیقات بسیاری کردهاند. نتیجهٔ این تحقیقات هر چه که باشد باز هم این پرسش باقی میماند: چرا انسان پیر میشود و میمیرد؟ آیا امیدی وجود دارد که بر مرگ، این دشمن دیرینهمان چیره شویم؟ در مقالات بعد به این موضوع میپردازیم و این پرسش را پاسخ میدهیم: آیا زندگی همین است؟