تسلّی قوم خدا
فصل ۱۲
تسلّی قوم خدا
۱. چه آیندهٔ تیره و تاری در انتظار اورشلیم و اهالی آن است، ولی چه امیدی نیز برای ایشان وجود دارد؟
هفتاد سال یعنی یک عمر، ملت یهودا در بابل اسیر خواهد ماند. ( مزمور ۹۰:۱۰؛ اِرْمیا ۲۵:۱۱؛ ۲۹:۱۰) اغلب اسرائیلیانی که به اسارت گرفته میشوند در بابل پیر شده، خواهند مرد. براستی که چقدر طعنه و تمسخر دشمنان برایشان حقارتآمیز است. همینطور تصوّر کن که ویران ماندن طولانی شهری که خدایشان یَهُوَه نامش را در آن ساکن گردانیده بود چقدر باعث ننگ او خواهد بود. ( نَحَمِیا ۱:۹؛ مزمور ۱۳۲:۱۳؛ ۱۳۷:۱-۳) معبد محبوبی که هنگام افتتاح و وقفش به دست سلیمان پر از جلال خدا گشت، نابود خواهد شد. ( ۲تواریخ ۷:۱-۳) براستی که چه آیندهٔ تیره و تاری! اما یَهُوَه از طریق اِشَعْیا نبوّت میکند که همهٔ آنها بازسازی خواهد شد. ( اِشَعْیا ۴۳:۱۴؛ ۴۴:۲۶-۲۸) در باب پنجاه و یک کتاب اِشَعْیا، نبوّتهای دیگری در مورد تسلّی و دلگرمی وجود دارد.
۲. الف) یَهُوَه از طریق اِشَعْیا به چه کسانی پیام تسلّی میدهد؟ ب) یهودیان باایمان چگونه ‹پیرو عدالت› هستند؟
۲ یَهُوَه خطاب به آن دسته از اهالی یهودا که دلشان با اوست میگوید: «ای پیروان عدالت و طالبان خداوند مرا بشنوید!» ( اِشَعْیا ۵۱:۱الف ) ‹پیروی از عدالت› مستلزم عمل است. «پیروان عدالت» فقط ادعا نمیکنند که به قوم خدا تعلّق دارند بلکه با غیرت هر چه تمامتر تلاش میکنند عادل و درستکار بوده، مطابق ارادهٔ خدا زندگی نمایند. ( مزمور ۳۴:۱۵؛ امثال ۲۱:۲۱) آنان به یَهُوَه به چشم تنها سرچشمهٔ عدالت مینگرند، و «طالبان خداوند» خواهند بود. ( مزمور ۱۱:۷؛ ۱۴۵:۱۷) البته در اینجا منظور این نیست که تا آن موقع یَهُوَه را نشناختهاند و یا نمیدانند چگونه به درگاهش دعا کنند بلکه مقصود آن است که از آن پس تلاش میکنند تا با عبادت و دعا و همینطور در نظر داشتن راهنماییهای او در همهٔ جوانب زندگی، به او نزدیکتر شوند.
۳، ۴. الف) منظور از «صخرهای» که یهودیان از آن قطع شدهاند چه کسی است، و «حفرهٔ چاهی» که از آن کنده شدهاند کیست؟ ب) چرا برای یهودیان به خاطر آوردن اینکه اصلشان از کجاست تسلّیبخش است؟
۳ با وجود این، تعداد کسانی که در یهودا پیرو حقیقی عدالت هستند نسبتاً کم است، و همین امر ممکن است موجب ترس و نومیدی آنان شده باشد. از این رو، یَهُوَه با ذکر مَثَلی در مورد استخراج سنگ معدن، به آنها دلگرمی داده، میگوید: «به صخرهای که از آن قطع گشته و به حفرهٔ چاهی که از آن کنده شدهاید، نظر کنید. به پدر خود ابراهیم و به سارَه که شما را زایید نظر نمایید زیرا او یک نفر بود حینی که او را دعوت نمودم و او را برکت داده، کثیر گردانیدم.» ( اِشَعْیا ۵۱:۱ب، ۲ ) «صخرهای» که یهودیان از آن قطع شدهاند، یعنی ابراهیم، شخصیتی تاریخی است که مورد احترام بسزای ملت اسرائیل میباشد. ( متّیٰ ۳:۹؛ یوحنّا ۸:۳۳، ۳۹) او پدر یعنی سرچشمهٔ انسانی آن ملت است. منظور از ‹حفرهٔ چاه› سارَه میباشد که از رحمش اِسحاق یعنی نیای اسرائیلیان تولّد یافته است.
۴ ابراهیم و سارَه سالها بود که سنین باروری را پشت سر گذارده، و فرزندی نداشتند. با این حال، یَهُوَه وعده داد که ابراهیم را برکت داده، ‹کثیر میگرداند.› ( پیدایش ۱۷:۱-۶، ۱۵-۱۷) خدا قدرت باروری را به ابراهیم و سارَه بازگرداند و بدین ترتیب در سنین پیری صاحب فرزندی شدند که قومِ عهدِ خدا نوادگان او میباشند. بدین ترتیب یَهُوَه آن مرد را پدر ملتی عظیم ساخت که تعداد آنان همچون ستارگان آسمان بیشمار بود. ( پیدایش ۱۵:۵؛ اَعمال ۷:۵) اگر یَهُوَه قدرت آن را داشت که ابراهیم را از سرزمینی دور گرفته، و از او ملتی عظیم بسازد، بیشک قدرت آن را نیز دارد که به وعدهٔ خود مبنی بر آزادسازی باقیماندهٔ ایمانداران از اسارت بابل، بازگرداندن آنها به موطنشان، و تشکیل دوبارهٔ ملتی عظیم، عمل کند. چون وعدهٔ خدا به ابراهیم تحقق یافت، پس وعدهاش به یهودیانِ در بند نیز جامهٔ عمل خواهد پوشید.
۵. الف) ابراهیم و سارَه مظهر چه کسانی هستند؟ توضیح داده شود. ب) هنگامی که این نبوّت برای آخرین بار تحقق مییابد چه کسانی از ‹صخره› تولید میشوند؟
۵ مَثَل استخراج معدن که در اِشَعْیا ۵۱:۱، ۲ آمده است به احتمال زیاد کاربرد دیگری نیز دارد. در تثنیه ۳۲:۱۸ یَهُوَه «صخرهای» خوانده شده است که اسرائیل را تولید نمود و «آفرینندهٔ» آن است. در واژهٔ «آفریننده» همان فعل عبریای به کار رفته است که در اِشَعْیا ۵۱:۲ در مورد سارَه برای به دنیا آوردن اسرائیل به کار گرفته شده است. از این رو ابراهیم به شکل نبوی مظهر یَهُوَه، ابراهیم اعظم است. همسر ابراهیم، سارَه بخوبی نمایشگر سازمان آسمانی جهانی یَهُوَه متشکل از موجودات روحی است که در نوشتههای مقدّس به صورت همسر خدا و یا زن معرفی شده است. ( پیدایش ۳:۱۵؛ مکاشفه ۱۲:۱، ۵) هنگامی که نبوّت اِشَعْیا برای آخرین بار تحقق مییابد، ملتی که از ‹صخره› تولید میشود، «اسرائیل خدا» یعنی جماعت مسحشده به روح مسیحیان است که در پَنْطیکاست سال ۳۳ د.م. تولّد یافت. همانطور که در فصلهای پیشین این کتاب بدان اشاره شد، این ملت در سال ۱۹۱۸ به اسارت بابل درآمد اما در سال ۱۹۱۹ به رفاه روحانی دست یافت. — غَلاطیان ۳:۲۶-۲۹؛ ۴:۲۸؛ ۶:۱۶.
۶. الف) چه آیندهای در انتظار سرزمین یهوداست، و به چه بازسازیهایی نیاز خواهد بود؟ ب) اِشَعْیا ۵۱:۳ یادآور چه بازگشتی در روزگار ماست؟
۶ یَهُوَه برای تسلّی صهیون یا اورشلیم فقط به وعدهٔ مربوط به تولید ملتی پرجمعیت اکتفا نمیکند بلکه در ادامهٔ نبوّت میخوانیم: «به تحقیق خداوند صهیون را تسلّی داده، تمامی خرابههایش را تسلّی بخشیده است و بیابان او را مثل عدن و هامون او را مانند جنت خداوند ساخته است. خوشی و شادی در آن یافت میشود و تسبیح و آواز ترنّم.» ( اِشَعْیا ۵۱:۳ ) سرزمین یهودا در طی هفتاد سال ویرانی به بیابانی پوشیده از خار و خاشاک و گیاهان خودروی دیگر مبدّل خواهد شد. ( اِشَعْیا ۶۴:۱۰؛ اِرْمیا ۴:۲۶؛ ۹:۱۰-۱۲) بنابراین نه تنها یهودا باید دوباره مسکونی گردد، بلکه باید بازسازی شده به محلی همچون باغ عدن با مزارع حاصلخیز و باغهای میوهٔ پربار و پر آب تبدیل گردد. گویی زمین به وجد میآید. آن سرزمین در مقایسه با دوران ویرانیاش به بهشت مبدّل خواهد شد. باقیماندهٔ مسحشدگان اسرائیل خدا نیز در سال ۱۹۱۹ از لحاظ روحانی به چنین بهشتی راه یافتند. — اِشَعْیا ۱۱:۶-۹؛ ۳۵:۱-۷.
دلایل اطمینان به یَهُوَه
۷، ۸. الف) منظور یَهُوَه از اینکه میگوید به من گوش بسپارید چیست؟ ب) چرا این امر که یهودا به یَهُوَه توجه کند پراهمیت است؟
۷ یَهُوَه در حالی که دوباره تقاضا میکند که به سخنانش توجه شود میگوید: «ای قوم من به من توجه نمایید و ای طایفهٔ من به من گوش دهید. زیرا که شریعت از نزد من صادر میشود و داوری خود را برقرار میکنم تا قومها را روشنایی بشود. عدالت من نزدیک است و نجات من ظاهر شده، بازوی من قومها را داوری خواهد نمود و جزیرهها منتظر من شده، به بازوی من اعتماد خواهند کرد.» — اِشَعْیا ۵۱:۴، ۵.
۸ منظور یَهُوَه از این درخواست فقط آن نیست که پیامش را بشنوند بلکه آن است که مطابق آنچه میشنوند عمل کنند. ( مزمور ۴۹:۱؛ ۷۸:۱) قوم باید درک کند که یَهُوَه سرچشمهٔ آموزش، عدالت، و نجات و تنها منبع روشنگری روحانی است. ( ۲قُرِنتیان ۴:۶) او داور نهایی انسانها میباشد. قوانین و تصمیمات قضایی که از یَهُوَه سرچشمه میگیرد برای کسانی که آنها را به عنوان راهنمای خود بپذیرند همچون پرتو نور خواهد بود. — مزمور ۴۳:۳؛ ۱۱۹:۱۰۵؛ امثال ۶:۲۳.
۹. به جز قومِ عهدِ خدا چه کسان دیگری از اَعمال نجاتبخش یَهُوَه بهره خواهند برد؟
۹ اینها همگی فقط در مورد قومِ عهدِ خدا صادق نیست بلکه در مورد افراد مستعد همهٔ نقاط دنیا حتی ساکنان جزایر دوردست دریاها نیز صدق میکند. آنها از اینکه به خدا و توانایی او در عمل به نفع خادمان وفادارش و نجات آنها اطمینان کردهاند مأیوس و نومید نخواهند اِشَعْیا ۴۰:۱۰؛ لوقا ۱:۵۱، ۵۲) به همین شکل، امروزه نیز کار موعظهٔ غیورانهٔ اعضای باقیماندهٔ اسرائیل خدا سبب شده است که میلیونها نفر منجمله بسیاری از ساکنان جزایر دوردست دریاها به سوی یَهُوَه بیایند و به او ایمان آورند.
شد. در کارآمد بودن نیرو و قدرت یَهُوَه که به بازوی وی تشبیه شده است تردیدی وجود ندارد، زیرا هیچ کس نمیتواند مانع آن شود. (۱۰. الف) نَبُوکَدْنَصَّر پادشاه مجبور به پذیرش چه حقیقتی خواهد شد؟ ب) کدام «آسمان» و «زمین» نابود خواهد شد؟
۱۰ یَهُوَه سپس به حقیقتی اشاره میکند که نَبُوکَدْنَصَّر، پادشاه بابل باید آن را بیاموزد. هیچ چیز چه در آسمان چه در زمین نمیتواند مانع انجام ارادهٔ یَهُوَه شود. ( دانیال ۴:۳۴، ۳۵) در نبوّت آمده است: «چشمان خود را به سوی آسمان برافرازید و پایین به سوی زمین نظر کنید زیرا که آسمان مثل دود از هم خواهد پاشید و زمین مثل جامه مندرس خواهد گردید و ساکنانش همچنین خواهند مرد. اما نجات من تا به ابد خواهد ماند و عدالت من زایل نخواهد گردید.» ( اِشَعْیا ۵۱:۶ ) سیاست پادشاهان بابل آن است که به اسیران خود اجازهٔ بازگشت به وطن را نمیدهند، اما یَهُوَه با موفقیت قومش را نجات خواهد داد. ( اِشَعْیا ۱۴:۱۶، ۱۷) «آسمان» بابل یعنی قدرت حاکم بر آن سرزمین شکست خواهد خورد. «زمین» بابل یعنی تابعان قدرت حاکم بر آن سرزمین بتدریج از میان خواهد رفت. آری، حتی عظیمترین قدرت روز نمیتواند در مقابل نیروی یَهُوَه تاب آورد، و یا مانع انجام اَعمال نجاتبخش او شود.
۱۱. چرا تحقق کامل نبوّت مربوط به نابودی «آسمان» و «زمین» بابل موجب دلگرمی مسیحیان امروز است؟
۱۱ براستی که مسیحیان امروز از اینکه میبینند این نبوّتها همگی به طور کامل تحقق یافتهاند دلگرمی مییابند. به چه دلیل؟ زیرا پِطْرُس رسول از عبارات مشابهی برای توصیف رویدادهای آینده استفاده کرده است. او از روز قریبالوقوع یَهُوَه سخن میگوید «که در آن آسمانها سوخته شده، از هم متفرق خواهند شد و عناصر از حرارت گداخته خواهد گردید.» سپس اضافه میکند: «به حسب وعدهٔ او، منتظر آسمانهای جدید و زمین جدید هستیم که در آنها عدالت ساکن خواهد بود.» ( ۲پِطْرُس ۳:۱۲، ۱۳؛ اِشَعْیا ۳۴:۴؛ مکاشفه ۶:۱۲-۱۴) با اینکه ملتهای قدرتمند و حکمرانان ستارهگونهٔ آنها ممکن است در مقابل یَهُوَه قد علم کنند اما او در زمانی که خود معین میکند نابودشان خواهد ساخت، به همان سهولتی که پشه را میتوان نابود ساخت. ( مزمور ۲:۱-۹) فقط حکومت عادلانهٔ خدا تا ابد بر جامعهای متشکل از انسانهای عادل حکمروایی خواهد کرد. — دانیال ۲:۴۴؛ مکاشفه ۲۱:۱-۴.
۱۲. چرا خادمان خدا نباید از اینکه مورد بدگویی انسانهای مخالف قرار میگیرند ترسی به خود راه دهند؟
۱۲ یَهُوَه سپس خطاب به «پیروان عدالت» میگوید: «ای شما که عدالت را میشناسید! و ای قومی که شریعت من در دل شما است! مرا بشنوید. از مذمّت مردمان مترسید و از دشنام ایشان هراسان مشوید. زیرا که بید ایشان را مثل جامه خواهد زد و کِرم ایشان را مثل پشم خواهد خورد اما عدالت من تا ابدالآباد و نجات من نسلاً اِشَعْیا ۵۱:۷، ۸ ) کسانی که به یَهُوَه توکّل کنند به دلیل موضع شجاعانهٔ خود مورد بدگویی و سرزنش قرار خواهند گرفت، اما نباید از این بابت ترسی به خود راه دهند. سرزنشکنندگان آنها فقط انسانهای فانی هستند که همچون لباس پشمی که بید آن را میخورد ‹خورده خواهند شد.› * مسیحیان امروز نیز همانند یهودیان باایمان دوران باستان نباید از مخالفان خود واهمهای داشته باشند. یَهُوَه خدای جاودان، نجات آنان است. ( مزمور ۳۷:۱، ۲) سرزنش شدن قوم یَهُوَه از جانب دشمنان او نشانهٔ آن است که روحش را با خود دارند. — متّیٰ ۵:۱۱، ۱۲؛ ۱۰:۲۴-۳۱.
بعد نسل باقی خواهد ماند.» (۱۳، ۱۴. «رَهَب» و «اژدها» مظهر چه هستند، و چگونه «قطع» و «مجروح» میگردند؟
۱۳ اِشَعْیا سپس گویی یَهُوَه را میخواند تا به نفع قوم اسیرش وارد عمل شود میگوید: «بیدار شو ای بازوی خداوند، بیدار شو و خویشتن را با قوّت ملبّس ساز. مثل ایّام قدیم و دورههای سَلَف بیدار شو. آیا تو آن نیستی که رَهَب را قطع نموده، اژدها را مجروح ساختی. آیا تو آن نیستی که دریا و آبهای لُجّهٔ عظیم را خشک کردی و عمقهای دریا را راه ساختی تا فدیهشدگان عبور نمایند؟» — اِشَعْیا ۵۱:۹، ۱۰.
۱۴ نمونههای تاریخی که اِشَعْیا از آنها سخن میگوید بسیار بجاست. هر فرد اسرائیلی از چگونگی نجات ملیتش از مصر و عبور آنان از دریای سرخ آگاه است. ( خروج ۱۲:۲۴-۲۷؛ ۱۴:۲۶-۳۱) منظور از عبارات «رَهَب» و «اژدها» مصر میباشد که تحت حکمرانی فرعونی بوده است که با خروج اسرائیل از مصر مخالفت میکرد. ( مزمور ۷۴:۱۳؛ ۸۷:۴؛ اِشَعْیا ۳۰:۷) مصر باستان که سرش در جلگهٔ نیل و بدن کشیدهاش صدها کیلومتر در درهٔ حاصلخیز نیل امتداد داشت به ماری عظیم میماند. ( حِزْقِیال ۲۹:۳) اما هنگامی که یَهُوَه ده بلا را بر سر این جانور عظیم آورد قطعه قطعه شد. هنگامی که لشکریانش در آبهای دریای سرخ نابود شدند گویی بدنش شکافته شده، بشدّت مجروح و ناتوان گشت. آری، یَهُوَه با رفتارش نسبت به مصریان قدرت بازوی خود را نشان داد. آیا حالا حاضر نخواهد بود که برای قوم تبعیدیاش در بابل بجنگد؟
۱۵. الف) چه وقت و چگونه غم و نالهٔ صهیون فرار خواهد کرد؟ ب) در روزگار ما چه وقت ناله و غم از اسرائیل خدا فرار کرد؟
۱۵ سپس با اشاره به نجات آیندهٔ اسرائیل از بابل، نبوّت چنین ادامه مییابد: «فدیهشدگان خداوند بازگشت نموده، با ترنّم به صهیون خواهند آمد و خوشی جاودانی بر سر ایشان خواهد بود و شادمانی و خوشی را خواهند یافت و غم و ناله فرار خواهد کرد.» ( اِشَعْیا ۵۱:۱۱ ) وضعیت پیروان عدالت در بابل هر چقدر اندوهبار باشد باز هم آیندهٔ درخشانی در انتظارشان است. زمانی فرا خواهد رسید که غم و ناله دیگر نخواهد بود. از لبهای فدیهشدگان ترنّم و شادمانی و خوشی شنیده خواهد شد. این نبوّت هنگامی در روزگار ما تحقق یافت که اسرائیل خدا در سال ۱۹۱۹ از اسارت بابل آزاد گشت. آنها با شادمانی به مِلک روحانی خود بازگشتند و شادمانیشان تا به امروز ادامه یافته است.
۱۶. فدیهٔ یهودیان چه خواهد بود؟
۱۶ فدیهٔ یهودیان چه خواهد بود؟ پیش از این در نبوّت اِشَعْیا آمده بود که یَهُوَه ‹مصر را فدیهٔ آنان ساخته و حَبَش [اتیوپی] و سِبا را به عوض آنها میدهد.› ( اِشَعْیا ۴۳:۱-۴) این رویداد بعدها رخ خواهد داد. امپراتوری پارس پس از فتح بابل و آزادسازی یهودیان اسیر، مصر، اتیوپی، و سِبا را فتح خواهد کرد. این کشورها در عوض نفوس اسرائیلیان داده خواهند شد. این امر مطابق اصلی است که در امثال ۲۱:۱۸ آمده است: «شریران فدیهٔ عادلان میشوند و خیانتکاران به عوض راستان.»
دلگرمیهای دیگر
۱۷. چرا دلیلی وجود ندارد که یهودیان از خشم بابل ترسی به دل راه دهند؟
۱۷ یَهُوَه سپس به قومش دلگرمیهای دیگری داده، میگوید: «من هستم، من که شما را تسلّی میدهم. پس تو کیستی که از انسانی که میمیرد میترسی و از پسر آدم که مثل گیاه خواهد گردید؟ و خداوند را که آفرینندهٔ تو است که آسمانها را گسترانید و بنیاد زمین را نهاد فراموش کردهای و دائماً تمامی روز از خشم ستمکار وقتی که به جهت هلاک کردن مهیا میشود میترسی؟ و خشم ستمکار کجا است؟» ( اِشَعْیا ۵۱:۱۲، ۱۳ ) سالها تبعید در پیش است. بابل یعنی سوّمین قدرت جهانی ذکرشده در کتاب مقدّس، قوم خدا را مغلوب و محصور ساخته، سعی میکند راه فرار را بر آنان ببندد، اما یهودیان باایمان نباید از خشم بابل ترسی به خود راه دهند زیرا یَهُوَه پیشگویی کرده است که بابل به دست کورش سقوط خواهد نمود. ( اِشَعْیا ۴۴:۸، ۲۴-۲۸) ساکنان بابل برخلاف یَهُوَه، خدای جاودان، همچون گیاهی که در فصل خشک زیر اشعهٔ آفتاب پژمرده میگردد نابود خواهند شد. در آن وقت تهدیدها و خشم آنان کجا خواهد بود؟ چقدر نابخردانه است که از انسان بترسیم و یَهُوَه را که آفرینندهٔ آسمان و زمین است فراموش کنیم!
۱۸. یَهُوَه با اینکه قومش چندی در اسارت خواهند بود، چه اطمینانی به آنان میدهد؟
۱۸ با وجود آنکه قوم یَهُوَه چندی ذلیل و اسیر خواهند بود، رهاییشان به طور ناگهانی صورت خواهد گرفت. نسل آنان در بابل برداشته نخواهد شد و یا در اسارت از گرسنگی نخواهند مرد، در شیول مزمور ۳۰:۳؛ ۸۸:۳-۵) یَهُوَه به آنان چنین اطمینان میدهد: «اسیران ذلیل بزودی رها خواهند شد و در حفره نخواهند مرد و نان ایشان کم نخواهد شد.» — اِشَعْیا ۵۱:۱۴.
یا حفره بیجان نخواهند گشت. (۱۹. چرا یهودیان باایمان میتوانند به کلام یَهُوَه اطمینان کامل داشته باشند؟
۱۹ یَهُوَه در ادامه در حالی که همچنان صهیون را تسلّی میدهد میگوید: «زیرا من یَهُوَه خدای تو هستم که دریا را به تلاطم میآورم تا امواجش نعره زنند، یَهُوَه صبایوت اسم من است. و من کلام خود را در دهان تو گذاشتم و تو را زیر سایهٔ دست خویش پنهان کردم تا آسمانها غَرْس نمایم و بنیاد زمینی نهم و صهیون را گویم که تو قوم من هستی.» ( اِشَعْیا ۵۱:۱۵، ۱۶ ) کتاب مقدّس بارها بر توانایی خدا در اِعمال قدرت بر دریا و تسلّط بر آن اشاره میکند. ( ایّوب ۲۶:۱۲؛ مزمور ۸۹:۹؛ اِرْمیا ۳۱:۳۵) او همانطور که هنگام رهایی قومش از مصر آشکار شد، بر نیروهای طبیعت تسلّط کامل دارد. چه کسی را میتوان حتی ذرّهای با «یَهُوَه صبایوت» مقایسه کرد؟ — مزمور ۲۴:۱۰.
۲۰. هنگامی که یَهُوَه صهیون را مرمّت میکند چه ‹آسمان› و «زمینی» به وجود خواهند آمد، و او چه سخنان تسلّیبخشی ادا خواهد کرد؟
۲۰ یهودیان همچنان قومِ عهدِ خدا باقی میمانند، و یَهُوَه به آنان اطمینان میدهد که به وطنشان باز خواهند گشت و بار دیگر زیر سایهٔ شریعت او به سر خواهند برد. در آنجا اورشلیم و معبدش را بازسازی خواهند کرد و مجدّداً مسئولیتهایی را خواهند پذیرفت که خدا از طریق عهد موسی بر عهده آنان نهاده است. هنگامی که سرزمین آنان کمکم با اسرائیلیان و حیوانات اهلی آنان پر میشود، «زمینی جدید» تشکیل خواهد شد و بر فراز آن «آسمانی جدید» یعنی یک دستگاه حکومتی جدید برقرار خواهد شد. ( اِشَعْیا ۶۵:۱۷-۱۹؛ حَجِّی ۱:۱، ۱۴) یَهُوَه بار دیگر به صهیون خواهد گفت: «تو قوم من هستی.»
فرمان عمل
۲۱. یَهُوَه فرمان چه عملی را صادر میکند؟
۲۱ یَهُوَه پس از اطمینان بخشیدن به صهیون فرمان عمل صادر میکند. او سپس با لحنی که گویی رنجهای صهیون به انتها رسیدهاند، میگوید: «خویشتن را برانگیز ای اورشلیم! خویشتن را برانگیخته، برخیز! ای که از دست خداوند کاسهٔ غضب او را نوشیدی و دُرد کاسهٔ سرگیجی را نوشیده، آن را تا ته آشامیدی.» ( اِشَعْیا ۵۱:۱۷ ) آری، اورشلیم باید از وضعیت مصیبتباری که در آن گرفتار است برخیزد و شکوه و مقام پیشین خود را بازیابد. زمانی فرا خواهد رسید که کاسهٔ کیفر الٰهی را تا ته خواهد آشامید. در آن وقت دیگر چیزی از خشم خدا نسبت به او باقی نخواهد ماند.
۲۲، ۲۳. اورشلیم هنگامی که کاسهٔ خشم یَهُوَه را مینوشد چه بر سرش خواهد آمد؟
۲۲ با وجود این، در طی دوران تنبیه اورشلیم هیچ یک از ‹پسرانش› یا به عبارت دیگر اهالیاش قادر نخواهد بود که مانع وقوع این رویدادها اِشَعْیا ۴۳:۵-۷؛ اِرْمیا ۳:۱۴) در نبوّت آمده است: «از جمیع پسرانی که زاییده است یکی نیست که او را رهبری کند و از تمامی پسرانی که تربیت نموده، کسی نیست که او را دستگیری نماید.» ( اِشَعْیا ۵۱:۱۸ ) براستی که بابلیان چقدر بر او ستم روا خواهند داشت! «این دو بلا بر تو عارض خواهد شد؛ کیست که برای تو ماتم کند؟ یعنی خرابی و هلاکت و قحط و شمشیر، پس چگونه تو را تسلّی دهم. پسران تو را ضعف گرفته، به سر همه کوچهها مثل آهو در دام خوابیدهاند. و ایشان از غضب خداوند و از عتاب خدای تو مملو شدهاند.» — اِشَعْیا ۵۱:۱۹، ۲۰.
شوند. (۲۳ اورشلیم بیچاره، دچار «خرابی و هلاکت» و «قحط و شمشیر» خواهد شد. ‹پسرانش› نحیف و ناتوان از مقابله با مهاجمان بابِلی، درمانده در کناری ایستادهاند و نمیتوانند او را راهنمایی کنند، و سرپا نگاه دارند. آنان آشکارا سر کوچهها سست و ضعیف و فرسوده خواهند افتاد. ( مراثی ۲:۱۹؛ ۴:۱، ۲) آنها کاسهٔ خشم خدا را خواهند نوشید و همچون حیوانی در دامافتاده ناتوان خواهند بود.
۲۴، ۲۵. الف) چه بلایی بر سر اورشلیم تکرار نخواهد شد؟ ب) پس از اورشلیم نوبت چه کسی است که از کاسهٔ خشم یَهُوَه بنوشد؟
اِشَعْیا ۵۱:۲۱-۲۳ ) یَهُوَه پس از تنبیه اورشلیم حاضر است که با دلسوزی رفتار کرده، نسبت به او از خود بخشندگی نشان دهد.
۲۴ اما این وضعیت اندوهبار پایان خواهد گرفت. اِشَعْیا با کلامی تسلّیبخش در ادامه میگوید: «پس ای زحمتکشیده این را بشنو! و ای مستشده اما نه از شراب! خداوند تو یَهُوَه و خدای تو که در دعوی قوم خود ایستادگی میکند چنین میگوید: اینک کاسهٔ سرگیجی را و دُرد کاسهٔ غضب خویش را از تو خواهم گرفت و آن را بار دیگر نخواهی آشامید. و آن را به دست آنانی که بر تو ستم مینمایند میگذارم که به جان تو میگویند: خم شو تا از تو بگذریم و تو پشت خود را مثل زمین و مثل کوچه به جهت راهگذریان گذاشتهای.» (۲۵ یَهُوَه از خشم خود بر اورشلیم باز خواهد گشت و خشم خود را متوجه بابل خواهد ساخت. بابل اورشلیم را با خاک یکسان کرده، تحقیر خواهد نمود. ( مزمور ۱۳۷:۷-۹) اما اورشلیم دیگر مجبور نخواهد بود از دست بابل و متحدانش چنین کاسهای بنوشد. بلکه کاسه از دست اورشلیم گرفته شده به دست آنانی داده خواهد شد که از ننگ او شادمانی کردند. ( مراثی ۴:۲۱، ۲۲) بابل مست و خراب از پای در خواهد آمد. ( اِرْمیا ۵۱:۶-۸) اما صهیون برخواهد خاست! براستی که چه دگرگونی عظیمی! حقیقتاً که صهیون با داشتن چنین امیدی تسلّی مییابد. و خادمان یَهُوَه میتوانند اطمینان داشته باشند که نام وی به وسیلهٔ اَعمال نجاتبخشش تقدیس خواهد شد.
[پاورقی]
^ بند 12 بید مذکور همان بید لباس است بخصوص در مرحلهٔ کِرمینه ( لارو) که صدمهٔ فراوان میرساند.
[سؤالات مقالهٔ مطالعهای]
[تصویر در صفحهٔ ۱۶۷]
یَهُوَه یعنی ابراهیم اعظم آن «صخرهای» است که قومش از آن ‹قطع گشتهاند›
[تصویر در صفحهٔ ۱۷۰]
دشمنان قوم خدا همچون لباسی که بید آن را خورده است نابود خواهند گشت
[تصویر در صفحهٔ ۱۷۶، ۱۷۷]
یَهُوَه نشان داده است که عوامل طبیعی زیر فرمان او میباشند
[تصویر در صفحهٔ ۱۷۸]
کاسهای که اورشلیم از آن خواهد نوشید به بابل و متحدانش داده خواهد شد