پیام امید برای اسیران دلشکسته
فصل ۱۶
پیام امید برای اسیران دلشکسته
۱. وضعیت یهودیان تبعیدی را در بابل توصیف کن.
یهودا دوران سختی را میگذرانْد. قوم عهد خدا بزور از وطن خود بیرون رانده شده، و در بابل طعم تلخ اسارت را میچشیدند. درست است که در زندگی روزمره تا حدّی آزادی عمل داشتند. ( اِرْمیا ۲۹:۴-۷) و حتی برخی از آنان فنونی را آموخته و یا به تجارت مشغول بودند. * ( نَحَمِیا ۳:۸، ۳۱، ۳۲) اما زندگی این یهودیان اسیر با دشواریهایی همراه بود. آنان از لحاظ جسمانی و روحانی در بند بودند. ببینیم چگونه.
۲، ۳. شرایط تبعید برای یهودیان چه تأثیری بر شیوهٔ پرستش یَهُوَه داشت؟
۲ لشکریان بابل هنگامی که اورشلیم را در سال ۶۰۷ ق.د.م. نابود ساختند، نه فقط یک ملت را به خاک و خون کشیدند بلکه به پرستش حقیقی نیز صدمهٔ فراوان وارد آوردند. آنان معبد یَهُوَه را چپاول کرده، نابود ساختند و برخی از افراد سِبط لاوی را به اسارت گرفته، برخی دیگر را به قتل رسانیدند و بدین سان ترتیبات کهانت را فلج نمودند. یهودیان که خانهٔ پرستش، مذبح و کهانت سازمانیافتهٔ خویش را از دست داده بودند دیگر قادر نبودند قربانیهایی را که شریعت مقرّر ساخته بود به پیشگاه خدای حقیقی تقدیم کنند.
۳ با این همه یهودیان وفادار هنوز میتوانستند با انجام ختنه و اجرای شریعت تا حد امکان، هویت دینی خویش را محفوظ نگاه دارند. برای مثال، میتوانستند از خوراکیهای ممنوعه پرهیز کنند و سَبَّت را به جا مزمور ۱۳۷:۱-۳.
آورند. اما با این کار ممکن بود مورد تمسخر و استهزای اسیرکنندگان خود قرار گیرند. زیرا بابلیان مراسم مذهبی یهودیان را مضحک و احمقانه میشمردند. اندوه و ناامیدی تبعیدیان را میتوان در این سخنان مزمورنویس حس کرد که میگوید: «نزد نهرهای بابل آنجا نشستیم و گریه نیز کردیم، چون صهیون را به یاد آوردیم. بربطهای خود را آویختیم بر درختان بید که در میان آنها بود. زیرا آنانی که ما را به اسیری برده بودند، در آنجا از ما سرود خواستند؛ و آنانی که ما را تاراج کرده بودند، شادمانی ( خواستند) که ‹یکی از سرودهای صهیون را برای ما بسرایید.› » —۴. چرا بیهوده بود که یهودیان برای نجات خود به کشورهای دیگر امید بندند، اما به چه کسی میتوانستند روی آورند؟
۴ یهودیان برای تسلّیخاطر خود به چه کسی میتوانستند روی آورند؟ چه کسی به نجاتشان میآمد؟ امر مسلّم آن بود که امیدی به کمک کشورهای مجاور نبود! همهٔ این کشورها در مقابل سپاه بابل کمر خم کرده بودند و بسیاری از آنها با یهودیان خصومت داشتند. با این حال هنوز جای امیدواری وجود داشت. یهودیان هنگامی که مردمی آزاد بودند از یَهُوَه نافرمانی کردند، با وجود این، یَهُوَه با بزرگواری در هنگام اسارت از آنان دعوتی امیدبخش به عمل آورد.
«نزد آبها بیایید»
۵. مفهوم عبارت «نزد آبها بیایید» چیست؟
۵ یَهُوَه از زبان اِشَعْیا به یهودیان اسیر در بابل به شکلی نبوی چنین میگوید: «ای جمیع تشنگان نزد آبها بیایید، و همهٔ شما که نقره ندارید بیایید بخرید و بخورید. بیایید و شراب و شیر را بینقره و بیقیمت بخرید.» ( اِشَعْیا ۵۵:۱ ) این عبارات پر از تشبیهات گوناگون است. برای مثال، این دعوت را در نظر بگیریم: «نزد آبها بیایید.» بدون آب، زندگی ممکن نیست. بدون این مایهٔ پرارزش، انسان فقط میتواند تا حدود یک هفته زنده بماند. بنابراین، بسیار بجاست که یَهُوَه تأثیر کلامش بر یهودیان اسیر را به آب تشبیه کرده است. پیام یَهُوَه همچون نوشیدنی خنک در روز گرم و سوزان برای آنان گواراست و یأس را از اذهانشان زدوده، عطش آنان را برای حقیقت و عدالت سیراب میسازد. این پیام، امید رهایی از اسارت را در آنان بیدار میسازد. اما یهودیانِ تبعیدی برای بهرهگیری از پیام خدا باید آن را بنوشند، یا به عبارت دیگر به آن توجه کنند و مطابق آن عمل نمایند.
۶. یهودیان چگونه میتوانند از خریدن «شراب و شیر» فایده برند؟
۶ علاوه بر این، یَهُوَه به آنها «شراب و شیر» تعارف میکند. شیر، بدن کودکان را تقویت میکند و به رشد آنان کمک مینماید. به همین شکل، کلام یَهُوَه نیز قومش را از لحاظ روحانی تقویت خواهد نمود و به آنان مزمور ۱۰۴:۱۵) یَهُوَه در واقع با گفتن این عبارت که قومش ‹شراب بخرند› به آنان اطمینان میدهد که اگر از صمیم قلب به سوی پرستش حقیقی بازگردند «بسیار شادمان» خواهند شد. — تثنیه ۱۶:۱۵؛ مزمور ۱۹:۸؛ امثال ۱۰:۲۲.
امکان خواهد داد تا رابطهشان را با او استحکام بخشند. منظور از شراب چیست؟ این نوشیدنی معمولاً در اعیاد صرف میشود و در کتاب مقدّس غالباً رفاه و شادی را تداعی میکند. (۷. چرا رحمت یَهُوَه نسبت به یهودیان تبعیدی فوقالعاده است، و چه نکتهای را دربارهٔ او به ما میآموزد؟
۷ براستی که یَهُوَه با عرضهٔ این نوشیدنیهای روحانیِ گوارا رحمت خویش را نسبت به یهودیان تبعیدی نشان میدهد! همدردی فوقالعادهٔ او هنگامی بیشتر بر ما آشکار میشود که خودسری و نافرمانی آنان را به یاد میآوریم. آنان در واقع شایستگی ندارند که مورد پذیرش یَهُوَه قرار گیرند. اما همانطور که داود مزمورنویس قرنها پیش از آن نوشته بود: «خداوند رحمان و کریم است؛ دیرغضب و بسیار رحیم. تا به ابد محاکمه نخواهد نمود و خشم را همیشه نگاه نخواهد داشت.» ( مزمور ۱۰۳:۸، ۹) یَهُوَه نه تنها در پی قطع رابطه با قومش نیست بلکه خود در راه مصالحه پیشقدم میشود. حقیقتاً که او خدایی است که «رحمت را دوست دارد.» — میکاه ۷:۱۸.
اعتماد نابجا
۸. بسیاری از یهودیان به چه چیزی اعتماد میکنند، در این مورد به آنان چه هشداری داده شده بود؟
۸ تا این زمان بسیاری از یهودیان برای رهایی خویش به طور کامل به یَهُوَه توکّل و اعتماد نکردهاند. برای مثال، پیش از سقوط اورشلیم، حکمرانان آن شهر از کشورهای قدرتمند درخواست حمایت نمودند و گویی همچون زنی روسپی خود را در اختیار مصر و بابل قرار دادند. ( حِزْقِیال ۱۶:۲۶-۲۹؛ ۲۳:۱۴) بیجهت نبود که اِرْمیا به آنان هشدار داد: «ملعون باد کسی که بر انسان توکّل دارد و بشر را اعتماد خویش سازد و دلش از یَهُوَه منحرف باشد.» ( اِرْمیا ۱۷:۵) با این حال، قوم خدا دقیقاً همین کار را کردند!
۹. منظور از این که بسیاری از یهودیان پول یا ‹نقره را برای آنچه نان نیست صرف میکنند› چیست؟
۹ حال یکی از همان کشورهای مورد اعتمادشان آنان را اسیر ساخته است. آیا درس عبرت گرفتهاند؟ ظاهراً بسیاری از آنها درس عبرت نگرفتهاند زیرا یَهُوَه میپرسد: «چرا نقره را برای آنچه نان نیست و مشقّت خویش را برای آنچه سیر نمیکند صرف میکنید؟» ( اِشَعْیا ۵۵:۲الف ) اگر یهودیان اسیر به کسی بجز یَهُوَه اعتماد کنند، در واقع پول یا ‹نقره را برای آنچه نان نیست صرف کردهاند.› بابلیان به دست خود، یهودیان را رها نخواهند کرد، زیرا سیاست بابل آن است که هرگز به اسیران خویش اجازهٔ بازگشت به وطنشان را نمیدهد. بابل در حقیقت با آن خوی جهانخواری، سودپرستی و دین کاذبش برای یهودیان تبعیدی هیچ چیز مفیدی به ارمغان نمیآورد.
۱۰. الف) یَهُوَه چگونه یهودیان تبعیدیای را که به سخنانش گوش فرا دهند پاداش خواهد داد؟ ب) یَهُوَه چه عهدی با داود بسته بود؟
۱۰ یَهُوَه از قومش چنین تقاضا میکند: «گوش داده، از من بشنوید و چیزهای نیکو را بخورید تا جان شما از فربهی متلذذ شود. گوش خود را فرا داشته، نزد من بیایید و تا جان شما زنده گردد بشنوید و من با شما عهد جاودانی یعنی رحمتهای امین داود را خواهم بست.» ( اِشَعْیا ۵۵:۲ب، ۳ ) یَهُوَه از طریق اِشَعْیا به صورت نبوی با قومی سخن میگوید که دچار سوءتغذیهٔ روحانی است و تنها امیدش فقط اوست. زندگی قوم بستگی به پذیرش پیام خدا دارد زیرا به گفتهٔ یَهُوَه «جان» قوم در صورت پذیرش پیامش ‹زنده میگردد.› اما منظور از «عهد جاودانی» که یَهُوَه با پذیرندگان پیامش میبندد چیست؟ آن عهد در مورد «رحمتهای امین داود» است. قرنها پیش، یَهُوَه به داود وعده داده بود که کرسی پادشاهیاش «تا به ابد پایدار خواهد شد.» ( ۲سموئیل ۷:۱۶) بنابراین «عهد جاودانی» مذکور مربوط به حکمرانی میباشد.
وارثی دائمی برای ملکوتی ابدی
۱۱. چرا تحقق وعدهٔ خدا به داود ممکن است در نظر یهودیان تبعیدی در بابل دور از ذهن بیاید؟
۱۱ باید اذعان کرد که موضوع حکومتِ شخصی از دودمان داود ممکن است در نظر یهودیان تبعیدی امری دور از انتظار بنماید زیرا آنان سرزمین و حتی ملیت خویش را از دست دادهاند! اما تمام اینها موقتی است. یَهُوَه عهد خود را با داود فراموش نکرده است. هدف یَهُوَه برای تشکیل ملکوتی جاودانی از دودمان داود هر چقدر هم که از نظر انسانها ناممکن به نظر رسد با موفقیت روبرو خواهد شد. اما چگونه و چه وقت؟ در سال ۵۳۷ ق.د.م. یَهُوَه قومش را از بند اسارت بابلیان رهایی میبخشد و به وطنشان بازمیگرداند. آیا در نتیجهٔ این کار یک پادشاهی جاودانی برقرار خواهد گشت؟ خیر، یهودیان همچنان زیر سلطهٔ امپراتوری بتپرست دیگری یعنی امپراتوری مادوپارس باقی خواهند ماند زیرا «زمانهای» حکومت امّتها هنوز به پایان نرسیده است. ( لوقا ۲۱:۲۴) تحقق وعدهٔ یَهُوَه به داود به قرنها بعد موکول میشود چون در اسرائیل دیگر پادشاهی وجود نخواهد داشت.
۱۲. یَهُوَه چه اقدامی در جهت تحقق عهد ملکوت که با داود منعقد ساخته بود، نمود؟
۱۲ بیش از ۵۰۰ سال پس از رهایی اسرائیل از بند اسارت بابلیان، یَهُوَه در راه تحقق عهد ملکوت اقدامی عظیم نمود و زندگی پسر نخستزادهٔ خویش را که شروع کار خلقت بود، از جلال آسمانی به رَحِم باکرهای یهودی به نام مریم منتقل ساخت. ( کُولُسیان ۱:۱۵-۱۷) فرشتهٔ یَهُوَه هنگام اعلام این رویداد به مریم گفت: «او بزرگ خواهد بود و به پسر حضرت اعلیٰ، مسمّیٰ شود، و خداوند خدا تخت پدرش داود را بدو عطا خواهد فرمود. و او بر خاندان یعقوب تا به ابد پادشاهی خواهد کرد و سلطنت او را نهایت نخواهد بود.» ( لوقا ۱:۳۲، ۳۳) بدین ترتیب عیسی در دودمان سلطنتی داود متولّد شد و حق پادشاهی را به میراث برد. او پس از بر تخت نشستن «تا ابدالآباد» حکومت میکند. ( اِشَعْیا ۹:۷؛ دانیال ۷:۱۴) بدین ترتیب راه برای تحقق وعدهای که یَهُوَه چند صد سال پیش داده بود، مبنی بر آن که داود پادشاه، وارثی دائمی خواهد داشت، باز شد.
«حاکم طوایف»
۱۳. چرا میتوان گفت که عیسی در طی خدمت روحانیاش بر روی زمین و همینطور پس از عروج به آسمان «برای طوایف شاهد» بود؟
۱۳ پادشاه آینده چه خواهد کرد؟ یَهُوَه میگوید: «اینک من او را برای طوایف شاهد گردانیدم. رئیس و حاکم طوایف.» ( اِشَعْیا ۵۵:۴ ) عیسی پس از آن که بالغ گشت، به صورت نمایندهٔ یَهُوَه بر روی زمین یا به عبارت دیگر شاهد خدا برای ملتها درآمد. خدمت روحانی وی در طی زندگی انسانیاش متوجه «گوسفندان گمشدهٔ اسرائیل» بود. اما اندکی پیش از عروجش به آسمان، به پیروانش چنین گفت: «پس رفته، همهٔ امّتها را شاگرد سازید . . . اینک من هر روزه تا انقضای عالَم همراه شما میباشم.» ( متّیٰ ۱۰:۵، ۶؛ ۱۵:۲۴؛ ۲۸:۱۹، ۲۰) از این رو، پیام ملکوت در زمان مناسب، به غیریهودیان نیز داده شد، و برخی از آنها در تحقق عهدی که با داود بسته شده بود سهیم شدند. ( اَعمال ۱۳:۴۶) بدین ترتیب، عیسی حتی پس از مرگ، رستاخیز، و عروجش به آسمان همچنان «برای طوایف شاهد» یَهُوَه باقی ماند.
۱۴، ۱۵. الف) عیسی چگونه ثابت کرد که «رئیس و حاکم» است؟ ب) پیروان عیسی در قرن اوّل چه امیدی پیش رو داشتند؟
۱۴ عیسی «رئیس و حاکم طوایف» نیز بود. درست مطابق این توصیف نبوی، هنگامی که بر روی زمین میزیست مسئولیت سَروری و رهبری را به متّیٰ ۴:۲۴؛ ۷:۲۸، ۲۹؛ ۱۱:۵) عیسی شاگردانش را بخوبی تربیت کرد و آنان را برای بر دوش گرفتن مسئولیت فعالیت موعظه که در پیش رو داشتند آماده ساخت. ( لوقا ۱۰:۱-۱۲؛ اَعمال ۱:۸؛ کُولُسیان ۱:۲۳) تنها در طی سه سال و نیم، او شالودهٔ یک جماعت متحدِ بینالمللیِ چند هزار نفره را که از نژادهای بسیاری تشکیل یافته بود، بنیاد نهاد! فقط یک «رئیس و حاکم» حقیقی قادر به انجام چنین کار عظیمی است. *
طور کامل بر عهده گرفت. بدین ترتیب تودههای عظیمی از مردم را به سوی خود جلب کرد، کلام حقیقت را به آنان آموزش داد، و مزایای پیروی از رهبریاش را بیان کرد. (۱۵ آنانی که در جماعت مسیحی قرن اوّل گرد آمدند توسط روحالقدس خدا مسح گردیدند، و امید داشتند تا در کنار عیسی در ملکوت آسمانی وی حکمرانی کنند. ( مکاشفه ۱۴:۱) با این همه، نبوّت اِشَعْیا به اوایل تاریخ مسیحیت محدود نمیشود. شواهد امر نشان میدهد که عیسی مسیح از سال ۱۹۱۴ در مقام پادشاه ملکوت خدا شروع به حکمرانی کرده است. اندکی پس از آن، وضعیتی برای مسیحیان مسحشده بر روی زمین به وجود آمد که از خیلی جهات همانند وضعیت یهودیان تبعیدی در قرن ششم ق.د.م. بود. در واقع آنچه بر این مسیحیان واقع شد، تحقق وسیعتر نبوّت اِشَعْیا بود.
اسارت و رهایی در روزگار ما
۱۶. به سلطنت رسیدن عیسی در سال ۱۹۱۴ چه دشواریها و مرارتهایی در پی داشت؟
۱۶ جلوس عیسی بر تخت سلطنت در سال ۱۹۱۴ با دشواریها و مرارت بیسابقهٔ جهانی همراه بوده است. چرا؟ زیرا عیسی پس از مکاشفه ۱۲:۷-۱۲، ۱۷) نقطهٔ اوج این جنگ زمانی بود که در سال ۱۹۱۸ کار موعظه به عموم، عملاً متوقف شد و متصدیان انجمن برج دیدهبانی به دروغ متهم به آشوبگری شدند و به زندان افتادند. بدین ترتیب خادمان یَهُوَه در دوران ما به اسارت روحانی درآمدند درست همانند زمانی که یهودیان باستان به اسارت درآمده بودند و مورد ذلّت و خواری فراوان قرار گرفتند.
رسیدن به مقام پادشاهی، شیطان و دیگر مخلوقات روحی شریر را از آسمان اخراج کرد. شیطان پس از آن که خود را در زمین محبوس دید، جنگ با باقیماندهٔ مقدّسان یعنی باقیماندهٔ مسیحیان مسحشده را آغاز کرد. (۱۷. وضعیت مسحشدگان چگونه در سال ۱۹۱۹ دگرگون شد، و چگونه در آن وقت تقویت شدند؟
۱۷ اما دوران اسارت خادمان مسحشدهٔ خدا دیری نپایید. در ۲۶ مارس سال ۱۹۱۹ آن متصدیانِ زندانیشده آزاد شدند، و بعدها از همهٔ اتهامات وارده مبریٰ گردیدند. یَهُوَه روحالقدس خویش را بر قوم رهاگشتهاش ریخت و به آنان برای کاری که در پیش داشتند جانی تازه بخشید. این خادمان با شادمانی این دعوت را که ‹از آب حیات بیقیمت بردارید،› پذیرفتند. ( مکاشفه ۲۲:۱۷) «شراب و شیر را بینقره و بیقیمت» خریدند و از لحاظ روحانی برای رشد حیرتانگیزی که در انتظارشان بود، تقویت شدند، رشدی که باقیماندهٔ مسحشدگان پیشبینی نکرده بودند.
گروهی عظیم به سوی مسحشدهٔ خدا میدوند
۱۸. شاگردان عیسی مسیح به دو گروه تقسیم میشوند، این دو گروه کدامند، و امروزه با هم چه چیزی را تشکیل میدهند؟
۱۸ شاگردان عیسی یکی از دو امید زیر را دارند. اوّل آن که ‹گلّهای کوچک› به تعداد ۱۴۴٬۰۰۰ نفر گردآوری شده است که همان مسیحیان مسحشده متشکل از یهودیان و غیریهودیان میباشند و «اسرائیل خدا» لوقا ۱۲:۳۲؛ غَلاطیان ۶:۱۶؛ مکاشفه ۱۴:۱) دوّم اینکه در طی روزهای آخر، «گروهی عظیم» از «گوسفندان دیگر» پدیدار شدهاند که امید دارند تا ابد در بهشت روی زمین زندگی کنند. پیش از آغاز مصیبت عظیم، این گروه که تعدادش از پیش مشخص نشده است، دوش به دوش گلّهٔ کوچک به خدمت مشغول است و هر دو گروه «یک گلّه» زیر نظر «یک شبان» میباشند. — مکاشفه ۷:۹، ۱۰؛ یوحنّا ۱۰:۱۶.
نامیده میشوند و امید دارند که در کنار عیسی در ملکوت آسمانیاش حکمرانی کنند. (۱۹. چگونه «امّتی» که پیش از این برای اسرائیل خدا ناشناخته بود، دعوت آن قوم روحانی را میپذیرد؟
۱۹ گردآوری این گروه عظیم را میتوان در عبارات بعدی نبوّت اِشَعْیا ملاحظه کرد: «هان امّتی را که نشناخته بودی دعوت خواهی نمود، و امّتی که تو را نشناخته بودند، نزد تو خواهند دوید. به خاطر یَهُوَه که خدای تو است و قدّوس اسرائیل که تو را تمجید نموده است.» ( اِشَعْیا ۵۵:۵ ) باقیماندهٔ مسحشدگان در طی سالهای بعد از رهاییشان از اسارت روحانی، در ابتدا به این امر پینبردند که پیش از حارمَجِدّون به وسیلهٔ آنان «امّتی» بزرگ برای پرستش یَهُوَه گرد خواهد آمد. اما، پس از مدتی، بسیاری از افراد پاکدل که امید آسمانی نداشتند به مسحشدگان پیوستند و همانند مسحشدگان از خود غیرت نشان دادند. این نورسیدگان آراستگی قوم خدا را مشاهده کردند و دانستند که یَهُوَه با این قوم است. ( زَکَرِیّا ۸:۲۳) در طی دههٔ ۱۹۳۰ مسحشدگان به هویت واقعی این گروه که در کنار آنان به تعدادشان افزوده میشد، پیبردند. آنان دریافتند که یک گردآوری عظیم در پیش رو دارند. گروه عظیم با سرعت به سوی قوم عهدِ خدا میآیند، و این کار آنان بیدلیل نیست.
۲۰. الف) چرا ‹طلبیدن خداوند› در روزگار ما ضروری است، و چگونه میتوان او را طلبید؟ ب) یَهُوَه چگونه به کسانی که او را بطلبند پاسخ خواهد داد؟
۲۰ در روزگار اِشَعْیا، چنین ندا داده شد: «خداوند را مادامی که اِشَعْیا ۵۵:۶ ) این عبارات در روزگار ما، هم برای اعضای اسرائیل خدا و هم برای گروه عظیمِ در حال رشد، بسیار بجاست. برکت یَهُوَه نامشروط نیست و دعوتش نیز تا ابد ادامه نخواهد داشت. حالا زمان کسب رضایت خداست. یَهُوَه برای اجرای داوری وقت معینی دارد و اگر آن زمان فرا رسد، دیگر خیلی دیر خواهد بود. از این رو، اِشَعْیا میگوید: «شریر راه خود را و گناهکار افکار خویش را ترک نماید و به سوی خداوند بازگشت کند و بر وی رحمت خواهد نمود و به سوی خدای ما که مغفرت عظیم خواهد کرد.» — اِشَعْیا ۵۵:۷.
یافت میشود بطلبید و مادامی که نزدیک است او را بخوانید.» (۲۱. چگونه قوم اسرائیل برخلاف آنچه نیاکانشان اعلام کرده بودند عمل کردند؟
۲۱ عبارت «به سوی خداوند بازگشت کند» به طور ضمنی نشان میدهد که کسانی که نیاز به توبه دارند سابقاً با خدا رابطه داشتهاند. این عبارت یادآور این امر است که بسیاری از جنبههای این بخش از نبوّت اِشَعْیا در درجهٔ اوّل در مورد اسیران یهودی بابل صدق میکند. قرنها پیش از آن، نیاکان این اسرا عزم راسخ خود را برای اطاعت از یَهُوَه با این جمله ابراز کرده بودند: «حاشا از ما که یَهُوَه را ترک کرده، خدایان غیر را عبادت نماییم.» ( یوشَع ۲۴:۱۶) اما تاریخ نشان میدهد که آنچه آنان در موردش «حاشا» میگفتند، در واقع به عمل آوردند و نه یکبار بلکه بارها! بیایمانی قوم خدا دلیل تبعیدشان به بابل است.
۲۲. چرا یَهُوَه میگوید که افکارش و طریقهایش از افکار و طریقهای انسانها رفیعتر است؟
۲۲ اگر یهودیان توبه کنند چه خواهد شد؟ یَهُوَه از زبان اِشَعْیا قول میدهد که در این صورت بر آنان «مغفرت عظیم» خواهد نمود. و سپس میافزاید: «زیرا خداوند میگوید که افکار من افکار شما نیست و طریقهای شما طریقهای من نی. زیرا چنانکه آسمان از زمین بلندتر است همچنان طریقهای من از طریقهای شما و افکار من از افکار اِشَعْیا ۵۵:۸، ۹ ) یَهُوَه کامل است و افکار و طریقهایش رفیع و دستنیافتنی. حتی رحمت او به حدّی است که ما انسانها هیچ گاه به آن حد دست نخواهیم یافت. باید در نظر داشت که وقتی یکی از ما انسانی دیگر را میبخشد در واقع یک گناهکار است که گناهکاری دیگر را بخشیده است. همهٔ ما گاهی در شرایطی قرار میگیریم که به بخشش انسانهای دیگر نیازمند میشویم. ( متّیٰ ۶:۱۲) اما یَهُوَه با این که خود نیازی به بخشیده شدن ندارد انسانها را «با مغفرت عظیم» میبخشد! براستی که خدا صاحب لطفی عظیم است و با رحمت خود، روزنههای آسمان را میگشاید، و باران رحمت را بر آنانی که از صمیم قلب به سوی او بازگردند، فرو میباراند. — مَلاکی ۳:۱۰.
شما بلندتر میباشد.» (برکات بازگشت به سوی یَهُوَه
۲۳. یَهُوَه برای بیان قطعیت تحقق کلامش از چه تشبیهی استفاده میکند؟
۲۳ یَهُوَه به قومش چنین وعده میدهد: «چنانکه باران و برف از آسمان میبارد و به آنجا برنمیگردد بلکه زمین را سیراب کرده، آن را اِشَعْیا ۵۵:۱۰، ۱۱ ) هر آنچه یَهُوَه بر زبان آورد به طور حتم تحقق مییابد. درست همانطور که باران و برف از آسمان فرو میریزد و وظیفهٔ خویش را انجام داده، زمین را سیراب میسازد و محصول به عمل میآورد، کلامی که از دهان یَهُوَه خارج میگردد نیز کاملاً قابلاطمینان است. او به آنچه وعده میدهد بیچون و چرا عمل میکند. — اعداد ۲۳:۱۹.
بارور و برومند میسازد و برزگر را تخم و خورنده را نان میبخشد، همچنان کلام من که از دهانم صادر گردد خواهد بود. نزد من بیثمر نخواهد برگشت بلکه آنچه را که خواستم به جا خواهد آورد و برای آنچه آن را فرستادم کامران خواهد گردید.» (۲۴، ۲۵. آن دسته از یهودیان تبعیدی که مطابق پیام یَهُوَه از طریق اِشَعْیا عمل میکنند، چه برکاتی مییابند؟
۲۴ بنابراین، در صورتی که یهودیان به کلام نبویای که از طریق اِشَعْیا بیان شده است توجه کنند، بیتردید همانطور که یَهُوَه وعده داده است نجات خواهند یافت و در نتیجه به شادی عظیم دست مییابند. یَهُوَه میگوید: «شما با شادمانی بیرون خواهید رفت و با سلامتی هدایت خواهید شد. کوهها و تلّها در حضور شما به شادی اِشَعْیا ۵۵:۱۲، ۱۳.
ترنّم خواهند نمود و جمیع درختان صحرا دستک خواهند زد. به جای درخت خار صنوبر و به جای خس آس خواهد رویید و برای خداوند اسم و آیت جاودانی که منقطع نشود خواهد بود.» —۲۵ در سال ۵۳۷ ق.د.م.، یهودیان تبعیدی حقیقتاً از بابل با شادی فراوان بیرون میآیند. ( مزمور ۱۲۶:۱، ۲) لیکن هنگامی که به اورشلیم برسند با سرزمینی پوشیده از خار و خس روبرو خواهند شد. باید به خاطر داشت که این سرزمین دهها سال متروک بوده است. اما قوم خدا که به وطن بازگشتهاند حال میتوانند آن را به صورتی زیبا درآورند! درختان سر به فلک کشیده، همچون صنوبر و آس جای خار و خس را خواهند گرفت. برکتی را که یَهُوَه به قومش میدهد براحتی مشهود است زیرا قومش هنگام خدمت به او ‹به شادی ترنّم مینمایند.› درست مانند آن است که آن سرزمین خود شادمان است.
۲۶. امروزه قوم خدا از چه موقعیت پربرکتی برخوردار است؟
۲۶ در سال ۱۹۱۹ باقیماندهٔ مسحشدگان مسیحی از اسارت روحانی درآمدند. ( اِشَعْیا ۶۶:۸) حال، آنان در کنار گروه عظیمِ گوسفندان دیگر، با شادمانی در بهشت روحانی مشغول خدمت به خدا هستند. این مسیحیان که خود را از هر گونه تأثیرات بابلی آزاد ساختهاند، از وضعیت مطلوبی برخوردارند که «اسم» یَهُوَه را مشهور میسازد. رفاه روحانی آنان باعث جلال نام وی بوده، مقام خدای نبوّت حقیقی را برازندهٔ وی میسازد. براستی آنچه یَهُوَه برای ایشان انجام داده است نمایانگر الوهیّت اوست و گواهی است بر وفاداری وی به کلامش و رحمت او نسبت به توبهکاران. باشد که همهٔ کسانی که «شراب و شیر را بینقره و بیقیمت» خریداری میکنند تا ابد با شادمانی به یَهُوَه خدمت کنند!
[پاورقیها]
^ بند 1 در مدارک تجاری بابل به بسیاری از نامهای یهودی برمیخوریم.
^ بند 14 عیسی همچنان بر کار شاگردسازی نظارت دارد. ( مکاشفه ۱۴:۱۴-۱۶) امروزه، مردان و زنان مسیحی عیسی را به عنوان سر جماعت میشناسند. ( ۱قُرِنتیان ۱۱:۳) او در زمانی که خدا تعیین میکند، به نحو دیگری در مقام «رئیس و حاکم» عمل خواهد کرد. در آن وقت یعنی در طی جنگ حارمَجِدّون، عیسی این نبرد سرنوشتساز را بر ضدّ دشمنان خدا رهبری خواهد کرد. — مکاشفه ۱۹:۱۹-۲۱.
[سؤالات مقالهٔ مطالعهای]
[تصویر در صفحهٔ ۲۳۴]
از یهودیانی که از لحاظ روحانی تشنه هستند دعوت میشود تا ‹نزد آبها بیایند› و «شراب و شیر» را خریداری کنند
[تصویر در صفحهٔ ۲۳۹]
عیسی ثابت کرده است که «رئیس و حاکم» طوایف است
[تصاویر در صفحهٔ ۲۴۴، ۲۴۵]
‹شریر راه خود را ترک نماید›