உலகை வலம் வந்த கொட்டை
உலகை வலம் வந்த கொட்டை
சின்னஞ்சிறு காப்பிச் செடி ஒன்றை ஒருவர் கண்மணி போல் பாதுகாத்து வந்ததைப் பற்றிய ஒரு நிஜக் கதை இருக்கிறது. அது “காப்பிச் செடியின் இனப்பெருக்க சரித்திரத்தில் வெகு சுவாரஸ்யமான சம்பவமாக” விவரிக்கப்படுவதாய் “ஆல் அபெளட் காஃபி” என்ற ஆங்கில புத்தகம் சொல்கிறது. இன்று வருடத்திற்கு 70 பில்லியன் டாலர் லாபம் தரும் காப்பித் தொழில் அந்தச் சின்னஞ்சிறிய காப்பிச் செடியிலிருந்துதான் உருவானது. இன்று உலகில் அதிகமான டாலர்களை ஈட்டித்தரும் பொருள்களில் பெட்ரோலியத்திற்கு அடுத்தது காப்பிதான் என்கிறது “சைன்டிஃபிக் அமெரிக்கன்” பத்திரிகை.
காப்பிச் செடி பற்றிய அந்தச் சுவாரஸ்யமான சம்பவம், அதன் பிறப்பிடமாகிய எத்தியோப்பியாவின் மேட்டு நிலங்களில் தொடங்கியது. இந்தக் காட்டு இனக் காப்பிச் செடியின் வாரிசுதான் காஃபியா அரேபிகா. இதன் கொட்டைகளிலிருந்தே உலக முழுவதும் பயன்படுத்தப்படுகிற காப்பியில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு தயாரிக்கப்படுகிறது. என்றாலும், வறுக்கப்பட்ட காப்பிக் கொட்டைகளிலிருக்கும் குணங்கள் எப்போது கண்டுபிடிக்கப்பட்டன என்பது துல்லியமாகத் தெரியவில்லை. இருப்பினும், பொ.ச. 15-ம் நூற்றாண்டிலேயே அரேபிகா இனக் காப்பிச் செடி, அரேபிய தீபகற்பத்தில் பயிரிடப்பட ஆரம்பிக்கப்பட்டிருந்தது. வீரியமிக்க காப்பிக் கொட்டைகள் அங்கிருந்து ஏற்றுமதி செய்யப்படுவதற்கு தடைவிதிக்கப்பட்டிருந்தபோதிலும், 1616-ல் டச்சுக்காரர்கள் காப்பிச் செடியையும் வீரியமிக்க கொட்டைகளையும் எப்படியோ பெற்றுக்கொண்டார்கள். உடனே சிலோனிலும் (இப்போது இலங்கை) ஜாவாவிலும் (இப்போது இந்தோனேஷியாவின் பாகம்) காப்பித் தோட்டங்களை உருவாக்கினார்கள்.
1706-ல் டச்சுக்காரர்கள் ஜாவாவிலிருந்த காப்பித் தோட்டங்களிலிருந்து ஒரு கன்றை நெதர்லாந்தின் ஆம்ஸ்டர்டாமிலுள்ள தாவரவியல் பூங்காவிற்கு அனுப்பிவைத்தார்கள். அந்தச் செடி நன்கு செழித்தோங்கியது. அதன் வாரிசுகள் சூரினாம் மற்றும் கரீபியனிலுள்ள டச்சு காலனிகளுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டன. 1714-ல், ஆம்ஸ்டர்டாமின் மேயர் இந்த வாரிசுகளில் ஒன்றை பதினான்காம் லூயி அரசருக்குக் கொடுத்தார். அதை அவர் பாரிஸிலுள்ள ஸார்டாங் டெ பிளாங்ட் என்ற
அரச தோட்டத்தில், ஒரு கண்ணாடிக் கூண்டிற்குள் நட்டுவைத்தார்.பிரெஞ்சுக்காரர்கள் காப்பித் தொழிலில் இறங்க ஆவலாக இருந்தார்கள். பிறகு, காப்பிக் கொட்டைகளையும் செடிகளையும் வாங்கி ரீயூனியன் தீவிற்கு அனுப்பி வைத்தார்கள். ஆனால் அவற்றில் ஒரேவொரு கொட்டைகூட முளைக்கவில்லை; செடிகளிலும், ஒன்றைத் தவிர மற்றவையெல்லாம் காய்ந்துவிட்டன என்பதாக சில அதிகாரிகள் சொல்கிறார்கள். என்றாலும், அந்த ஒரு செடியிலிருந்து கிடைத்த 15,000 கொட்டைகளை வைத்து கடைசியில் 1720-ல் ஒரு காப்பித் தோட்டம் உருவாக்கப்பட்டது. இந்தச் செடிகள் மிக மதிப்புள்ளவையாகக் கருதப்பட்டன; எனவே, யாரேனும் அவற்றில் ஒன்றுக்குச் சேதம் விளைவிப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டால், அவருக்கு மரண தண்டனையே விதிக்கப்பட்டது! பிரெஞ்சுக்காரர்கள் கரீபியனிலும் காப்பித் தோட்டத்தை உருவாக்க நினைத்தார்கள், அதற்காக அவர்கள் இருமுறை முயற்சி செய்தும் தோல்விதான் மிஞ்சியது.
விடுமுறைக்காக பாரிஸ் நாட்டுக்கு வந்திருந்த பிரெஞ்சு கடற்படைத்துறை அதிகாரியான காப்ரீயெல் மாடியு டெ கிலீயு, அங்கிருந்து ஒரு காப்பிச் செடியை எடுத்துக்கொண்டு மே 1723-ல் மார்டினிக் தீவுக்குத் திரும்பினார். அத்தீவிலுள்ள தன் தோட்டத்தில் அதை நடுவதற்கு கப்பலில் கிளம்பினார்.
ஓரிரு பக்கத்தில் கண்ணாடி பொருத்தப்பட்ட ஒரு பெட்டியில் அந்தச் செடியை டெ கிலீயு எடுத்து வந்ததற்குக் காரணம், அந்தச் செடி சூரிய ஒளியை உள்ளிழுத்துக்கொண்டு வெயில் இல்லாத நாட்களிலும் அதைப் பயன்படுத்திக்கொள்வதற்கே என்பதாக ஆல் அபெளட் காஃபி புத்தகம் விளக்குகிறது. கப்பலில் இருந்த ஒருவர், டெ கிலீயுவிடம் அந்தச் செடி இருப்பதைப் பார்த்து பொறாமைப்பட்டிருப்பதாகத் தெரிகிறது. டெ கிலீயு அதை வைத்து பெரிய ஆளாக ஆகிவிடுவார் என்பதால் அவருக்குப் பொறுக்கவில்லை போலும். எனவே, அதை அவரிடமிருந்து பிடுங்கிவிடப் பார்த்தார், ஆனால் அவரால் முடியவில்லை. அந்தச் செடி பிழைத்துக்கொண்டது. இதுதவிர, அந்தச் செடி டுனீஷிய கொள்ளைக்காரர்களின் கைகளிலிருந்தும் தப்பியது, பயங்கர புயல் காற்றையும் தாக்குப்பிடித்தது. அதுமட்டுமா? காற்று இல்லாததால் கப்பல் நிலநடுக்கோட்டில் நின்றுபோன சமயத்தில் சுத்தமான தண்ணீர் கிடைக்காதபோதுகூட அது தாக்குப்பிடித்தது. டெ கிலீயு இவ்வாறு கூறுகிறார்: “தண்ணீர் தட்டுப்பாடு ரொம்பவே அதிகரித்தது. அதனால் எனக்கென்று வைத்திருந்த கொஞ்சநஞ்சத் தண்ணீரை, ஒரு மாதத்திற்கும் மேலாக என் செடிக்கும் ஊற்ற வேண்டிவந்தது. காரணம், என் எதிர்கால கனவே அதை நம்பித்தான் இருந்தது, என் சந்தோஷமும் அதில்தான் இருந்தது.”
அவர் கண்மணிபோல் அந்தக் காப்பிச் செடியை பாதுகாத்ததற்கு கைமேல் பலன் கிடைத்தது. மார்டினிக் தீவிற்கு அந்தச் செடி நல்லபடியாக வந்து சேர்ந்தது. அந்த வெப்ப மண்டலப் பகுதியில் அது நன்றாக வளர்ந்து செழித்தது. “இந்த ஒரு செடியிலிருந்து கிடைத்த கொட்டைகளை பிரேசில், பிரெஞ்சு கயானா, சூரினாம் ஆகிய நாடுகளைத் தவிர்த்து வட, தென் அமெரிக்க நாடுகள் அனைத்திற்கும் நேரடியாகவோ பிற வழிகளிலோ மார்டினிக் தீவு அனுப்பியது” என காஃபி என்ற தன் புத்தகத்தில் கார்டென் ரிக்லி கூறுகிறார்.
இதற்கிடையில் பிரேசில், பிரெஞ்சு கயானாகூட காப்பிச் செடிகளைப் பெற்றுக்கொள்ள விரும்பின. டச்சுக்காரர்கள் ஆம்ஸ்டர்டாமிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட காப்பிச் செடியின் வாரிசுகளை இன்னும் சூரினாமில் வைத்திருந்தார்கள். ஆனால் அவற்றை பலத்த பாதுகாப்பில் வைத்திருந்தார்கள். என்றபோதிலும், 1722-ல் பிரெஞ்சு கயானாவிலிருந்த பயங்கர குற்றவாளி ஒருவன் சூரினாமிற்கு தப்பிச்சென்று சில காப்பிக் கொட்டைகளைத் திருடினான். அந்தக் கொட்டைகளை அவனிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டு, அவனை விடுவிக்க பிரெஞ்சு கயானா அதிகாரிகள் சம்மதித்தார்கள், பிறகு அவனுடைய சொந்த நாட்டுக்கே அவனை அனுப்பி வைத்தார்கள்.
பிரேசில் நாட்டவர்கள் வீரியமிக்க காப்பிக் கொட்டைகளை முதலில் திருட்டுத்தனமாக தங்கள் நாட்டிற்குள் கொண்டுவர முயற்சி செய்தார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய முயற்சி பலிக்கவில்லை. பிறகு சூரினாமிற்கும் பிரெஞ்சு கயானாவிற்கும் இடையே எல்லை சம்பந்தமாக ஒரு பிரச்சினை
எழும்பியபோது அதைத் தீர்த்துவைப்பதற்கு ஒரு மத்தியஸ்தரை அனுப்பும்படி அவை பிரேசிலிடம் கேட்டுக்கொண்டன. எனவே, பிரச்சினையைத் தீர்த்துவிட்டு அதற்குச் சன்மானமாக சில காப்பிச் செடிகளை எடுத்து வரச்சொல்லி ஃபிரான்ஸீஸ்கூ டெ மேலூ பால்யிடா என்ற ராணுவத் தலைவரை பிரெஞ்சு கயானாவிற்கு பிரேசில் அனுப்பியது.பிரச்சினை சுமுகமாக முடிந்ததால் ஆளுநர் அவருக்குப் பெரியளவில் பிரிவுபசார விருந்து வைத்தார். இந்த விசேஷ விருந்தாளியை கெளரவிக்கும் விதத்தில் அந்த ஆளுநரின் மனைவி அழகிய பூச்செண்டு ஒன்றைக் கொடுத்தார். வீரியமிக்க காப்பிக் கொட்டைகளையும் தளிர்களையும் அந்தப் பூச்செண்டில் மறைத்துவைத்துத் தந்தார். 1727-ல், அந்தப் பூச்செண்டிலிருந்து பிறந்ததுதான் இன்றைய பிரேசிலின் பில்லியன் டாலர் காப்பித் தொழில்.
ஆக, 1706-ல் ஜாவாவிலிருந்து ஆம்ஸ்டர்டாமிற்கு எடுத்துச்செல்லப்பட்ட இளம் காப்பிச் செடியிலிருந்தும், பாரிஸில் வளர்ந்த அதன் வாரிசிலிருந்துமே மத்திய அமெரிக்கா மற்றும் தென் அமெரிக்காவின் காப்பிச் செடிகள் வந்தன. ‘வெகுசில காப்பிச் செடியிலிருந்தே இந்த அரேபிகா காப்பித் தொழில் உருவாகியிருக்கிறது’ என ரிக்லி விளக்குகிறார்.
இன்று சுமார் 80 நாடுகளில் 25 மில்லியனுக்கும் மேலான குடும்பங்கள் காப்பித் தோட்டங்களைப் பயிரிட்டு வருகின்றன. இந்தத் தோட்டங்களில் மொத்தமாக 15 பில்லியன் காப்பிச் செடிகள் இருப்பதாக அறிக்கைகள் காட்டுகின்றன. ஒவ்வொரு நாளும் 2.25 பில்லியன் ‘கப்’ காப்பி பருகப்படுவதற்குக் காரணம் இந்தச் செடிகளின் கொட்டைகளே.
ஆனால் வேடிக்கையான விஷயம் என்னவென்றால், காப்பியின் விளைச்சல் இன்று அளவுக்கதிகமாக இருப்பது பிரச்சினையாக ஆகியிருக்கிறது. அதோடுகூட, அரசியல், பொருளாதாரம், வணிக நிறுவனங்களின் கூட்டணி ஆகியவையெல்லாம் சேர்ந்து நிலைமையை இன்னும் மோசமாக்கியிருக்கின்றன; இதனால் காப்பி விவசாயிகள் ஏழைகளாகவும், ஓட்டாண்டிகளாகவும்கூட ஆகியிருக்கிறார்கள். சுமார் 300 வருடங்களுக்கு முன் டெ கிலீயு, குடிப்பதற்கு வைத்திருந்த கொஞ்சநஞ்சத் தண்ணீரை சின்னஞ்சிறிய காப்பிச் செடிக்கு ஊற்றியதையும் இன்று காப்பிச் செடியின் நிலையையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சரியமாய் இருக்கிறது.
[பக்கம் 20-ன் பெட்டி/படம்]
மிகப் பிரபலமான இரண்டு காப்பிகள்
“பச்சை காப்பிக் கொட்டைகள், ரூபேஷிய குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவை. இந்தக் குடும்பத்தில் சுமார் 66 இனங்கள் உள்ளன. மிக அதிகமாக பயன்படுத்தப்படும் இரண்டு இனங்களில் ஒன்று காஃபியா அரேபிகா, இதன் கொட்டைகள் உலகின் மூன்றில் இரண்டு பங்கு காப்பி தயாரிக்க பயன்படுகின்றன. இரண்டாவது இனம் கா[ஃபியா] கேனிஃபோரா, இதன் கொட்டைகள் உலகின் மூன்றில் ஒரு பங்கு காப்பி தயாரிக்க பயன்படுகின்றன. இது பெரும்பாலும் ரோபஸ்டா காப்பி என அழைக்கப்படுகிறது” என்று சைன்டிஃபிக் அமெரிக்கன் பத்திரிகை சொல்கிறது.
ரோபஸ்டா காப்பியின் மணம் ரொம்ப காட்டமாக இருக்கிறது. அதனால் இது பெரும்பாலும் இன்ஸ்டன்ட் காப்பி தயாரிக்கவே பயன்படுத்தப்படுகிறது. என்றாலும், இந்தச் செடியின் விளைச்சல் அதிகம், நோய் எதிர்ப்புச் சக்திகூட இதற்கு அதிகம். இதன் உயரமோ 12 மீட்டர். வெட்டப்படாமல் விடப்படும் அதிக மென்மையான, விளைச்சல் குறைந்த அரேபிகா செடியின் உயரத்தைவிட இது இரு மடங்காகும். ரோபஸ்டா கொட்டைகளின் மொத்த எடையில் 2.8 சதவீதம் கேஃபின் என்ற வேதிப்பொருள் இருக்கிறது. அரேபிகா கொட்டைகளிலோ இது 1.5 சதவீதம் மட்டுமே இருக்கிறது. அரேபிகா காப்பிச் செடியில் 44 குரோமோசோம்களும், ரோபஸ்டா காப்பிச் செடிகளிலும் மற்ற காட்டு இனக் காப்பிச் செடிகளிலும் 22 குரோமோசோம்களும் இருந்தால்கூட அவற்றில் சில கலப்பினம் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன.
[பக்கம் 20-ன் பெட்டி/படம்]
பானத்திற்கு “பாப்டிஸம்”
காப்பி முதன்முதலில் 17-ம் நூற்றாண்டின்போது ஐரோப்பாவில் அறிமுகமானபோது கத்தோலிக்க மத குருமார் சிலர் அதற்கு சாத்தானின் பானம் என பெயர் சூட்டினார்கள்; அது திராட்சரசத்தை மாற்றீடு செய்துவிடுமோ என அஞ்சினார்கள். ஏனெனில், திராட்சரசத்தை கிறிஸ்து பரிசுத்தப்படுத்தியிருந்ததாக அவர்கள் கருதினார்கள். ஆனால், போப் எட்டாவது கிளெமன்ட் காப்பியை ருசித்தபோது தன் மனதை உடனடியாக மாற்றிக்கொண்டாராம்; இதை காஃபி என்ற புத்தகம் குறிப்பிடுகிறது. மத சம்பந்தமான இந்தக் குழப்பத்தைத் தீர்ப்பதற்காக போப் அந்தப் பானத்திற்கு அடையாள அர்த்தத்தில் “பாப்டிஸம்” கொடுத்தார். இப்படியாக, கத்தோலிக்கர்களுக்கு ஏற்கத்தகுந்த ஒரு பானமாக அதை மாற்றினார்.
[பக்கம் 18, 19-ன் அட்டவணை/தேசப்படம்]
(முழு வடிவத்திலுள்ள படத்திற்கு புத்தகத்தைப் பார்க்கவும்)
காப்பி பரவியது எப்படி
1. 1400’களில் அரேபிகா காப்பி அரேபிய தீபகற்பத்தில் பயிரிடப்படுகிறது
2. 1616 காப்பிச் செடிகளை அல்லது விதைகளை டச்சுக்காரர்கள் பெற்றுக்கொள்கிறார்கள்
3. 1699 காப்பிச் செடிகளை ஜாவாவிற்கும் கிழக்கிந்தியாவிலுள்ள மற்ற தீவுகளுக்கும் டச்சுக்காரர்கள் அனுப்பிவைக்கிறார்கள்
4. 1700’களில் மத்திய அமெரிக்காவிலும் கரீபியனிலும் காப்பிச் செடி பயிரிடப்படுகிறது
5. 1718 பிரெஞ்சுக்காரர்கள் காப்பிச் செடியை ரீயூனியன் தீவுக்கு எடுத்துச்செல்கிறார்கள்
6. 1723 கா. மா. டெ கிலீயு பிரான்சிலிருந்து ஒரு காப்பிச் செடியை எடுத்துக்கொண்டு மார்டினிக் தீவிற்குச் செல்கிறார்
7. 1800’களில் ஹவாயில் காப்பிச் செடி பயிரிடப்படுகிறது
[படத்திற்கான நன்றி]
மூலம்: “அன்காமன் க்ரௌன்ட்ஸ்” புத்தகத்திலிருந்து
[பக்கம் 18, 19-ன் படம்]
மார்டினிக் தீவிற்கு திரும்பி செல்கையில் காப்ரீயெல் மாடியு டெ கிலீயு, தனக்கு வைத்திருந்த கொஞ்சநஞ்ச தண்ணீரை காப்பிச் செடிக்கும் ஊற்றினார். 1723
[பக்கம் 19-ன் படங்களுக்கான நன்றி]
நிலப்படம்: © 1996 Visual Language; டெ கிலீயு: Tea & Coffee Trade Journal